بگذار دستانت مامنی باشد برای لحظه هایم

بگذار قلبت صدایم را بشنود

شاید از ته مانده باده،نا پیموده ای باشد برای تلخی این شب

شاید از دیروزعشقی مانده است برای سردی این روزها

شاید هنوز تپش لحضه هایمان مارا با هم میخواهند

شاید از نگاه تو فروغی جاریست برای این تیرگی بی روزن

من خالی شده ام از عشق، از احساس

من بی قلبم

قلب من در دستان تو

یا شاید در گوشه قلب تو جا مانده است

در خویش گم گشته ام

کیست که فریادم را پاسخ گوید

بی خود از لحظه های بیهودگی

بیزار از این حس دلمردگی

من سرگشته ام،اواره ی بی پناه کوچه های دلسردی

سکوتم از سقوط در لحظه های مبهم است

من زیر بارش شهابهای سنگی این شب سرد تنها مانده ام

تنها ایستاده ام

فریاد رسم باش

میخواهم رها باشم

رهایم کن در ابدیت بی انتهایت

در سینه من چشمه عشقیست که از چشمان تو میجوشد

 من به یاد باغ اقاقیا نام تو را زمزمه میکنم

بر لبم نام تو خشکیده، اما در دلم جاریست

من به یاد خاطرات شیرین باغ ارغوان یاد تورا جاودانه میکنم

تا همیشه بودن، تا ابدیت در هم امیختن، تا روز یکتایی

من تاکم،پیچیده بر بالای تو

خود عشق میشوم در خاطر خاموش لحظه هایمان

سینه ام را میگشایم تا ببینی آشیانت را

میخروشم، از نو تازه میشوم تا بدانی

تا بدانی در سینه من چشمه عشقیست...

رد پای مرا در بهار نخواهی جست

من زاده پاییزم

روح من اراسته است به خزان

جان من از ان دنیای بی برگیست

قلب من خشکیده است

به خواب خزان رفته

ارام وحزن الود

دیریست که دلتنگ هیاهوی چکاوک هستم

عمریست که از ایستایی بی حاصل به ستوه امده ام

رد پای مرا در بهار نخواهی جست

من جاودانه ی روزهای پاییزم

ای قناری نغمه فروش از چه میخوانی؟

از بغض دیوارها؟

ازجادوی نه توی زندانی که تورا وادار میکند به خواندن

خواندنی که هرچه حزن الود تر باشد مقبول تر می افتد

دلم میسوزد

دلم از اینهمه تنهاییم میسوزد میخواهم رها باشم اما چه سود که در این ویرانه حتی رهایی هم پشیزی نمی ارزد

ای قناری نغمه خوان از ازادی بخوان

از روزهای بی زندان

از نفس بیرون از قفس

از دلهای شاد و رها که نه اسیر دام هستند و نه دام گسترانده اند

بخوان چشمهایت را ببند وبخوان

چشمهایت را به روی درد بگذشته  وهم اینده ببندو بخوان

انقدر رسا بخوان که جز اوای تو صدایی و هراسی در گوش جانم نماند

در گلویم حرفی مانده از جنس ناگفتنی ها

  درسرم غوغایی بر پاست

چشمانم هنوز خیس است

و دلم که غربت نشین است, تنها و در زاویه

وای اگر سر میامد روزهای بیهوده ماندن

دلم میخواهد سر به بیابان بگذارم و تمام نا گفته هایم رافریاد بزنم

بپرسم عشق کجا جا مانده که بردگی در پوستین عشق خودنمایی میکند

بپرسم از کجا رسم شد که در چرخه عشق یکنفر فنا شود و دیگری بتازد 

بپرسم اگر عشق و دوست داشتن حقیقت است پس اینهمه تنهاییم از چیست

ایا تو هم تنها ماندی؟

و دگر بار روزی دگر

دلم که سر میکوبد به گوشه دیوارسینه ام ومن که حال میفهمم تنهاییم را چقدر دوست دارم

اما خود درونم که مرا عاشقانه و گاه ملتمسانه به سوی خود میخواند

آه که چقدر غریب مانده بودم دور از خویش

حال که میفهمم هیچ کس، هیچ کس حتی لحظه ای غم درونم را درک نخواهد کرد و حال که میدانم ایستگاه اخر قلبم دروازه ی تنهایی من است

و چه با شکوه است از مرز نیست شدن و ذوب شدن در دستان نا امنی که پناهگاه میخواندمشان به اغوش خود باز گشتن

اینبار دیگر هیچ کس را شریک تنهایی خود نخواهم کرد

اما دلم؛ میدانم که دلم باز هم در تنهایی خود خواهد سوخت، چشمانم برای دلم خواهند گریست اری ققنوس دلم میسوزد تا دگر بار از خاکسترش منی دیگر متولد شود

تولدی در پاییز

اغازی نو

و دلم که عاشقانه خواهد سوخت....

نمیدانم چقدرشقاوت لازم است تا یک فرد از تمامی عدل نتواند حتی یک شعاع ان را لمس کند و در برابر ان تیغ بکشد، یا چقدر گمراهی باید که یک نفر بتواند مرد ترین مرد خدارا از پای در اورداما همینقدر میدانم که ان کسی که علی (ع) را از پای در اورد همانی بود که خود را بازمانده تبار الهی بر روی زمین میدانست و هر که را که مانند خود نمیدید گمراه میخواند و زهی خیال باطل...

به راستی که جهل مادر تمام شقاوتهاست و خود بینی دروازه تمام شرارتها.

میگوند هنگامی خبر امد ابن ملجم ملعون حضرت علی (ع)را در محراب به شهادت رسانده مردم میپرسیدند مگر علی(ع) نماز میخوانده؟ و میگویند بر پیشانی ابن ملجم داغ سجده بوده است

و میدانیم که هنگامی که علی (ع) در بستر احتظار افتاد تازه یتیمان کوفه دست نوازشی که بر سرشان کشیده میشد را شناختند در حالی که ایمان ابن ملجمها نه ذره ای در قلبشان بود و نه ذره ای از ان را کسی لمس میکرد و باز هم فقط داغ بر پیشانی بود و بس

پس از شهادت علی علیه السلام عدالت همچنان یتیم مانده و تاریخ همچنان تکرار میشود، داغ بر پیشانی داران همچنان داغ بر دل مردمان و مومنان میگذارند و همچنان هر که را غیر خود کافر و منافق میدانند

و ما هم همچنان در انتظار عدالت غریبانه در سوگ نشسته ایم به امید انکه مردی از تبار ال علی(ع) بر خیزد و سره را از نا سره جدا سازد

شهادت حضرت علی علیه السلام بر تمامی ازدگان عدالت خواه جهان تسلیت باد

اولین روز...  

             اولین حرف...

اولین سلام

خسته از همهمه ی شهر دغدغه ی فردا,اندیشه های بغض شده در گلو,بغضهای نشکفته در فریاد 

فریادی که میماند در جان, اتش میکشد بر همه ی وجود , وتو باز خاموش می مانی در کنه ناشناخته ی وجود خود چرا که ان چه البته به جایی نخواهد رسید فریاد است فریاد....

و دلت خاموش می گرید با خود در درون تو تا همچنان پنهان بماند از چشم نا اهلان تا مگر فریاد تو چشم طمع نا اهلان را به سوی در پنهان وجودت نگشاید

مبادا راز دل خود را  بگشایی که به بیراهه می کشندت از سر نیاز

بهار هم امد اما دلم جان نگرفت

دلم هوای تازه میخواهد برای اغازی نو, اندیشه ای نو جانی تازه

باید ابرهای تیره ی ذهن را کنار بزنم تا هوای تازه جریان پیدا کند

دلم هوای تازه میخواهد.......